Menu

Święci - przewodnicy w drodze do Pana

Obecny cykl konspektów jest oparty na życiorysach Świętych. Zasadnicze przybliżenie treści będzie się odbywało poprzez opowiedzenie historii ich życia. Będą to, z reguły, opowiadania w formie zbeletryzowanej, bez elementów typowych dla klasycznej biografii, jak np., liczne daty. Życiorysy będą naprowadzały na postawę życiową i duchowość danego Świętego. W czasie spotkania historię jego życia można odczytać - byle w żywej formie - lub opowiedzieć samemu, na podstawie materiałów z konspektu.

Poniżej życiorysu będą wypisane wnioski: to, czego nas dany Święty uczy. Ponieważ w każdym życiorysie można znaleźć wiele treści, tym samym odniesień do naszego życia będzie kilka. Nie znaczy to, że wszystkie trzeba omówić. Zależy to od animatora, które wątki są mu bliższe lub które uważa za bardziej przydatne dla grupy oraz od tego, na co zwrócą uwagę sami uczestnicy. Opowiadania o Świętych będą dłuższe niż historie czytane do tej pory jako ilustracje do Ewangelii. Z tego powodu, jeśli animator uzna, że dla jego grupy są one zbyt długie, może je śmiało skracać tak, by wybrać tylko jakiś jeden podstawowy wątek i na nim się skupić.

W rozmowie należy się skoncentrować na tym, co omawiana postawa Świętego mówi nam o nim samym, a zwłaszcza czego nas uczy, jak ją dziś można zrealizować tak, aby spotkanie kończyło się zawsze odniesieniem do życia. Ponieważ możliwych wątków jest sporo i nie da się do każdego z nich rozpisać kompletnego ciągu pytać, Animator musi sam, wybrany wątek (wątki?), rozwinąć i pociągnąć, jak mu w duszy "zagra".

Dla ubogacenia spotkania oprócz rozmowy trzeba też wprowadzić scenki. Zasadniczo, są tu dwie możliwości:
1/ można zagrać jakieś wydarzenie z życia omawianego Świętego (w tym wypadku wszyscy wyobrażamy sobie jak mogło ono wyglądać i przedstawiamy ten swój scenariusz)
2/ można to odniesienie uwspółcześnić i przedstawić jako daną cnotę - cechę charakteru możliwą dziś do realizacji, i (czy) też, odwrotnie, co się dzieje, gdy tej cnoty brakuje człowiekowi.

Następnie, omawiając poszczególne scenki, zwracamy uwagę, jak zwykle, na uczucia grających poszczególne role. Chodzi o to, aby uczestnicy przeżyli w sobie jak dobrze jest i miło, gdy samemu jest się dobrym oraz jak bardzo nie opłaca się tworzyć w sobie złego klimatu przez złe czyny.

Z racji na wielość sytuacji zamieszczonych w życiorysie i możliwych, choć niekoniecznych do rozwinięcia, w praktyce może być tak, że na postawie tego samego konspektu, spotkanie w każdej grupie będzie zupełnie inne i będzie dotyczyć zupełnie innego zagadnienia! I dobrze.

W każdym spotkaniu podany też będzie fragment Ewangelii, związany z życiem danego Świętego. Najczęściej będzie to tekst umieszczony w liturgii Kościoła na dzień wspomnienia danej osoby. Dzięki temu będzie można dostrzec jak ten Święty w swoim życiu zrealizował Ewangelię.

W modlitwie kończącej spotkanie należy też osobę danego Świętego i jego wstawiennictwo zaakcentować. Można formułować wezwania własne w stylu: Święty ..., patronie (kogo, czego, jakich spraw) - lub orędowniku w ...(sprawie) - módl się za nami. W kilku pierwszych spotkaniach będą podane wzory i propozycje, potem tworzymy je sami, choć zawsze w związku z problemem jaki na przykładzie danego Świętego był omówiony. Po spotkaniu spisujemy wezwania tworząc swoją, grupową litanię do Świętych.

Ilość treści w poszczególnych tematach jest znaczna, można więc śmiało rozbić każdy temat na dwa spotkania. W pierwszym spotkaniu omówić życio-rys i pogłębić jakieś dwa wybrane jego elementy, a na kolejnym sprawdzić co dzieci pamiętają z poprzedniego spotkania (quiz, konkurs?), pogłębić jakiś jeszcze inny element życia danego świętego oraz omówić związaną z nim Ewangelię.